Buli Juga Boleh Menyebabkan Prestasi Akademik Kanak-kanak

Penyelidikan baru mendapati bahawa buli kronik berkaitan dengan pencapaian akademik yang lebih rendah, ketidaksukaan sekolah, dan keyakinan rendah pelajar terhadap kemampuan akademik mereka sendiri.

Penyiasat mengesan beratus-ratus kanak-kanak dari tadika hingga sekolah menengah dan mendapati bahawa hampir satu perempat kanak-kanak dalam kajian ini mengalami buli.

Walaupun budaya pop sering menggambarkan buli yang lebih kerap berlaku di sekolah menengah, kajian ini mendapati bahawa buli lebih teruk dan kerap berlaku di sekolah rendah dan cenderung berkurang bagi kebanyakan pelajar ketika mereka meningkat dewasa.

Walau bagaimanapun, 24 peratus kanak-kanak dalam kajian ini mengalami buli kronik sepanjang tahun persekolahan mereka, yang secara konsisten berkaitan dengan pencapaian akademik yang lebih rendah dan kurang penglibatan di sekolah, kata ketua penyelidik Gary Ladd, Ph.D., seorang profesor psikologi di Arizona State University .

"Sangat mengganggu berapa banyak kanak-kanak yang merasa dibuli di sekolah," kata Ladd. "Bagi guru dan ibu bapa, penting untuk mengetahui bahawa korban cenderung menurun ketika anak-anak semakin tua, tetapi sebilangan kanak-kanak tidak pernah berhenti menderita buli selama tahun persekolahan mereka."

Sebilangan besar kajian mengenai buli telah mengesan kanak-kanak untuk jangka masa yang agak pendek dan memfokuskan pada kesan psikologi, seperti kegelisahan atau kemurungan. Ini adalah kajian jangka panjang pertama yang mengesan kanak-kanak selama lebih dari satu dekad dari tadika hingga sekolah menengah dan menganalisis hubungan antara buli dan pencapaian akademik, kata Ladd.

Penyelidikan, yang muncul dalam talian diJurnal Psikologi Pendidikan, adalah sebahagian daripada Projek Pathways, kajian membujur mengenai penyesuaian sosial, psikologi dan akademik kanak-kanak di sekolah.

Kajian yang dimulakan dengan 383 tadika (190 kanak-kanak lelaki, 193 perempuan) dari sekolah awam di Illinois, menemui beberapa lintasan yang berbeza untuk kanak-kanak yang berkaitan dengan buli.

Kanak-kanak yang mengalami tahap buli yang kronik selama tahun persekolahan mereka (24 peratus sampel) mempunyai pencapaian akademik yang lebih rendah, ketidaksukaan sekolah yang lebih besar dan kurang keyakinan terhadap kemampuan akademik mereka.

Kanak-kanak yang pernah mengalami buli sederhana yang meningkat pada tahun persekolahan mereka (18 peratus) mempunyai penemuan yang serupa dengan kanak-kanak yang dibuli secara kronik.

Namun, kanak-kanak yang mengalami penurunan buli (26 peratus) menunjukkan kesan akademik lebih sedikit yang serupa dengan anak-anak yang mengalami sedikit atau tidak ada buli (32 persen), yang menunjukkan bahawa beberapa kanak-kanak dapat pulih dari buli jika menurun. Kanak-kanak lelaki lebih cenderung mengalami buli kronik atau meningkat berbanding kanak-kanak perempuan.

"Beberapa kanak-kanak dapat melarikan diri dari menjadi mangsa, dan sepertinya penglibatan dan prestasi sekolah mereka cenderung pulih," kata Ladd. "Itu mesej yang sangat diharapkan."

Para penyelidik menghadapi cabaran sukar untuk mengesan anak-anak selama lebih dari satu dekad, dari tadika hingga sekolah menengah, ketika beberapa keluarga berpindah ke seluruh Amerika Syarikat. Kajian ini bermula di daerah sekolah di Illinois, tetapi kanak-kanak itu tinggal di 24 negeri menjelang tahun kelima kajian.

"Orang ramai berpindah dan kami harus mengesannya ke seluruh negeri," kata Ladd. "Kami menempatkan orang di dalam kereta atau di pesawat untuk melihat anak-anak ini."

Kajian komprehensif itu merangkumi tinjauan tahunan yang dijalankan oleh penyelidik kepada anak-anak, penilaian guru, dan skor ujian membaca dan matematik yang standard.

Kanak-kanak menerangkan pengalaman mereka sendiri mengenai buli dalam soalan yang menanyakan sama ada mereka telah dipukul, dicabul atau dianiaya oleh kanak-kanak lain secara lisan. Beberapa kanak-kanak mungkin lebih sensitif terhadap buli, dengan satu anak yang disangka menganggapnya sebagai buli sementara yang lain mungkin menganggapnya suka main-main, tetapi ibu bapa dan guru tidak boleh menolak apa yang kelihatan seperti pembuli kecil, kata Ladd.

"Kerap kali, anak-anak yang menjadi mangsa atau dianiaya oleh anak-anak lain tidak mahu membicarakannya," katanya. "Saya paling bimbang tentang anak-anak sensitif yang tidak dipandang serius dan menderita dalam diam. Mereka diberitahu bahawa kanak-kanak lelaki akan menjadi lelaki dan perempuan akan menjadi perempuan dan ini hanyalah sebahagian daripada dewasa. "

Anak-anak dari kajian ini diikuti hingga dewasa awal, walaupun penyelidik kehilangan jejak kira-kira satu perempat anak muda selama kajian yang panjang. Kira-kira 77 peratus kanak-kanak dalam kajian itu berkulit putih, 18 peratus berketurunan Afrika-Amerika, dan empat peratus adalah Hispanik, biracial atau mempunyai latar belakang lain.

Hampir satu perempat kanak-kanak berasal dari keluarga dengan pendapatan tahunan rendah ($ 0- $ 20,000), 37 peratus berpendapatan rendah hingga menengah ($ 20,001- $ 50,000), dan 39 persen mempunyai pendapatan pertengahan hingga tinggi (lebih dari $ 50,000).

Sekolah harus mempunyai program anti-buli, dan ibu bapa harus bertanya kepada anak-anak mereka jika mereka dibuli atau dikeluarkan di sekolah, kata Ladd.

Pada tahun-tahun awal kajian, pentadbir sekolah kadang-kadang mendakwa tidak ada pengganggu atau mangsa di sekolah mereka, tetapi para penyelidik berhenti mendengar pandangan itu kerana buli telah mendapat perhatian di seluruh negara, kata Ladd.

"Ada banyak peningkatan kesadaran dan cerita tentang anak-anak yang dibuli dan bunuh diri, dan itu telah menimbulkan keprihatinan masyarakat," katanya.

"Tetapi lebih banyak yang perlu dilakukan untuk memastikan bahawa anak-anak tidak dibuli, terutama bagi anak-anak yang mengalami kesunyian akibat buli kronik sepanjang tahun persekolahan mereka."

Sumber: Persatuan Psikologi Amerika / EurekAlert